Controles!

Begin juli moest ik naar de diabetes verpleegkundige. Ik heb nog steeds last van mijn rib en tramadol slaat niet echt goed aan. Word er wel heel suf van en mocht 2 weken geen auto rijden. Mijn suiker is te hoog en dat is niet zo gek, omdat ik dit jaar veel minder sport dan vorig jaar en dan moet je extra letten op wat je eet. Maar helaas ben ik niet alleen en heb ik een gezin die ook wel eens wat anders willen eten. Over 3 maanden weer terug komen en helaas moet ik alle pillen nog blijven innemen! Inmiddels is tramadol vervangen in oxycodon en dat is een soort langwerkende morfine-achtige capsule, die ik 1 keer per dag mag innemen en weer net zo suf van wordt als de tramadol. En weer geen 2 weken auto mogen rijden….

Vorige week was ik bij de longarts. Foto zag er goed uit, maar dat wist ik al omdat de foto 3 weken daarvoor er ook al goed uitzag. Inmiddels gaat het veel beter met mijn rechterrib en op dit moment gaat er niets gebeuren. Maar als ik er weer last van krijgen door het hoesten moet ik meteen bellen en ga ik door de scan. Verder geen bijzonderheden en over een half jaar terugkomen.

Sinds juli moet ik naar Hengelo voor de longarts en omdat ik nog geen auto mocht rijden ben ik met de pendelbus meegegaan, die elk uur rijden van het ene ziekenhuis naar het andere ziekenhuis. Ik had de afspraak al verzet omdat ik er niet op gokte de laatste bus te halen, want ik weet dat ik niet binnen minuten daar weg ben, dus kon 3 uur eerder komen en heb goed gegokt, want ik was een paar minuten te laat. Gelukkig had ik mijn E reader mee en kan mij daarmee wel een uurtje vermaken. Is echt ideaal dat die pendelbus er is en het is voor patiënten en naasten en voor ziekenhuismedewerkers.

Sinds vandaag mag ik dus weer autorijden, maar doe dit amper, want ik vind auto rijden echt helemaal niets. Een paar jaar geleden tijdens het autorijden een hypo gekregen en ik mag blij zijn dat ik heelhuids thuis ben gekomen. Toch heb ik her en der gehoord dat diabetes krijgen niet zo heel erg is, want daar kan ik oud mee worden. Ik weet niet eens of ik dat wel wil, want het valt niet mee…….nog steeds niet! En dan lees ik in de media dat er binnen een maand 2 incidenten gebeuren met mensen die auto rijden en een hypo krijgen. De ene rijdt op de mensen af en de andere brengt een kind niet naar school maar naar Duitsland. Ze heben een black out gehad en kunnen zich daarna niets meer van herinneren en zitten waarschijnlijk nu gebroken thuis. Dat is eng….heel eng! En dat wil ik ook niet meemaken! Nu niet, dan niet, nooit niet! Het is gewoon heel gevaarlijk en meestal komt dit omdat je tijdens het eten de snelwerkende insuline moet spuiten. Een hypo krijgen is echt niet leuk, maar als dat toch moet gebeuren dan maar liefst thuis.

Anouk is op het Pleinconcert 3de geworden en werd begeleid door Cor Bakker. Hieronder een filmpje van het optreden in de Grote kerk te Almelo.

Een bewogen week….

Ik heb maandagmorgen besloten om naar de huisarts te gaan, omdat ik in bed niet meer kon liggen van de pijn. Op de rug was helemaal een drama. Na voelen en luisteren met de stethoscoop werd verzocht om langs het ziekenhuis te gaan om een foto te laten maken. En daar op de radiologie ging er van alles mis. Blijkbaar is het standaard dat er een longfoto gemaakt wordt bij een ribfractuur, maar dat stond dus niet in de computer en moest apart ingezet worden. Op dat moment waren de computers allemaal van slag en het wachten werd langer en langer. Bleek ik dus de boosdoener te zijn dat iedereen meer dan een half uur moest wachten. En daar had ik natuurlijk best wel lol om; die stomme computers helemaal kierewiet geworden door mij hahahaa. Uitslag van de foto is dat de rib niet gebroken was maar zwaar gekneusd en ik krijg weer tramadol mee als pijnstilling. Dat wordt dus Harrie in de warrie zijn en vele uren extra slapen.

Blauwe plekken krijgen is voor mij ook niet zo moeilijk. Als ik mij ook maar ff stoot dan heb ik al een blauwe plek. Dit keer zelfs een hele aparte in de vorm van een donut, maar zou mijn god niet weten hoe ik daar aan kom…..

Donderdagmorgen moest ik naar de dermatoloog voor controle van mijn handpalm ivm psoriasis en ik krijg een extra zalfje mee voor de weekend. Maar de apotheek snapte er helemaal niets van omdat de verhoudingen heel anders zijn dan hun kennen. Of ik de zalf dit weekend kan gebruiken is nog de vraag. Ik dacht tot voolgende week woensdag ff niets meer, maar dat bleek niet zo te zijn. Onze Nicky had een verjaardag en is uitgegleden op een oxboard (levensgevaarlijke dingen als ik zo de medische specialisten hoor). Haar arm was nogal dik en wat blauw en ook de huisarts op de spoedpost vond dat het er niet goed uitzag en dacht dat het gebroken was. Op de foto was moeilijk te zien of er een breuk zat, maar op de andere foto was wel duidelijke zwarte vlekken aantoonbaar en dat betekent dat er sprake is van een breuk. Ze kreeg een drukverband om en volgende week donderdag weer naar het ziekenhis. Helaas bleef ze veel pijn houden en weinig slaap, dus gaan we vanmiddag nog maar een keer naar het ziekenhuis. En daarna naar scapino om een paar joggingbroeken aan te schappen, want een spijkerbroek aan- en uittrekken is ook niet te doen.

Toch een beetje goed nieuws en dat is dat Anouk morgen mee mag doen met het pleinconcert, waar ze begeleid wordt door Cor Bakker.

 

Samenloop voor Hoop

Op 10 en 11 juni werd in Almelo de eerste Samenloop voor Hoop georganiseerd. In januari zag ik al een bericht waarin gevraagd werd naar mensen die de kanker overleefd hebben; een survivor dus. Na bijna 10 jaar kan ik toch zeggen dat ik tot deze groep behoor. Ik vond het ook fijn dat er nu eindelijk naar verhalen werd gevraagd waarin de kanker overwonnen is, want tegenwoordig word je doodgegooid met trieste verhalen van mensen die het niet meer kunnen navertellen. Over het hoe en wat over het lopen had ik het niet echt begrepen. Ik dacht dat we wel een uur moesten lopen en van het veld af, maar het bleek dat het een uur rondjes op het veld lopen was en je zelf bepaalde hoeveel rondjes je liep. Het eerste rondje was voor de mensen die kanker hebben en kanker hebben gehad. Omdat ik het verkeerd begrepen had heb ik gekozen om een verhaal te schrijven en ik ben twee keet gaan kijken. Na een tijdje heb ik diegene gezocht waarmee ik gemaild heb en ik kreeg een bandje om mijn pols. Ik bleek ineens een eregast te zijn. Ik hoorde dat Almelo in het najaar eindelijk een inloopkamer in het ziekenhuis krijgt. Dat is iets wat ik die jaren gemist heb. In Hengelo bestond wel een inloophuis maar daarmee had ik totaal geen klik. Ik ben daar een paar keer geweest en kreeg telkens gezeur over hoe mijn haar zat (compleet afgeknapt door de Tarceva) en dat ik mijn haar heel kort moest knippen. Nou ja, ik bepaal dat zelf en ik moet niets. Ik heb het toen via social media gezocht en gevonden. Hoe fijn is het dat er nu eindelijk zoiets komt en dit gewoon in het ziekenhuis is. Ik heb het niet meer nodig, maar kan een ander hiermee wel helpen met mijn bijna 10 jaar kankerervaring. Een paar mooie mensen ontmoet en veel kennissen (ouders van klasgenoten van Nicky) gesproken die een warm hart toedragen aan een vader die vorig jaar veel te snel en te jong is overleden aan kanker. Ik ben alleen de zaterdag geweest en helaas de kaarsen ceremonie niet meegemaakt, omdat dit ’s avonds laat was. Jammer, want ik had graag die kaarsen willen zien branden. Een paar dagen later las ik in de krant dat €51.000 is opgehaald voor Samenloop voor Hoop en dat is voor de eerste keer helemaal niet slecht!

Afgelopen dinsdag moest ik naar de diëtiste voor controle. Mijn gewicht is stabiel en ach ik red mij nu wel wat betreft de voeding. Niet dat het altijd goed gaat omdat je een gezin hebt die ook wel eens iets willen eten wat totaal niet goed voor mij is. Maar ik weet er nu redelijk mee om te gaan. Ik hoef volgende keer niet meer terug te komen, maar kan altijd nog met vragen bij haar terecht. Op dit moment heb ik erg veel pijn in mijn ribben aan de rechterkant. Al vanaf feruari heb ik er al last van en toen is er een thorax foto gemaakt waar niets op te zien was. Toen kreeg ik Ibuprofen, maar dat mag ik nu niet hebben vanwege de anti depressiva. Het heeft dus weinig zin om hiervoor weer naar de huisarts te gaanHet zit onder mijn rechterborst en doet echt heel veel pijn bij inademen, gapen en vooral hoesten. En dat is iets wat ik ook veel doe. De pijn is dus soms echt niet uit te houden en het straalt nu uit naar de rug. Ook slapen (op de rug liggen is veel pijnlijk dan dat ik gewoon ga zitten. Al vanaf februari heb ik er al last van en het is nu al de 3e of 4e keer. Toen is er een thorax foto gemaakt, maar daar was niets op te zien en ik kreeg Ibuprofen. Helaas mag ik dit nu niet hebben vanwege de anti depressiva. Het heeft dus niet zoveel zin om nu naar de huisarts te gaan en het zal denk ik over gaan met rust. Pijnstillers helpen weinig en ik wacht wel een paar weken tot dat ik naar de longarts moet.

Naar de huisarts en dermatoloog

Afgelopen maandag ben ik naar de huisarts gegaan i.v.m. mijn zere voeten. Zoals ik al dacht ligt dit aan de diabetes en heb ik dus neuropatische klachten. Hiervoor medicatie gekregen in de vorm van antidepressiva, omdat dit ook werkt tegen zenwpijnen en fybromalgy. Maar jeetje wat is dat troep zeg. Gisteren de hele dag onder de deken te klappertanden en misselijk zijn en ook vandaag voel ik mij niet top, maar wel iets beter gelukkig. Koud en warm gaan wel tegelijk en dan bedoel ik klappertanden en zweten maar dan is het geen hypo. Niet echt fijn dus!

Vanmorgen moest ik naar de dermatoloog om een eczeemplek in de handplam die ik al 3/4 jaar heb. Ik heb natuurlijk om dezelfde dermatloog gevraagd die ik 8 a 9 jaar geleden ook had, want daar had ik toen al een klik mee. Eerst werd ik door een assistent geholpen die in opleiding is. Conclusie: ik heb psoriasis…….weer een chronische ziekte: ach dat kan er ook nog wel bij!

Effe weer een blog

Al een aantal weken niets laten horen, dus hoog tijd voor een blog. Niet echt veel bijzonders, want het leven kabbelt rustig door met veel gehoest en geproest en hier en daar wat pijntjes. Het is een feit dat ik telkens zit te hoesten en vaak kortademig en verkouden. Dat wordt maar niet minder. Ik geloof niet dat er iets mis is want op de thoraxfoto begin dit jaar zag er goed uit.

Daarnaast doen mijn voeten en benen nog steeds zeer. Mijn voeten hebben vaak een tintelend gevoel en soms met hele gemene steken. Ook mijn benen voelen zwaar en soms koud aan. Het lijkt wel neuropatische pijnklachten 😕Ik ga volgende week maar weer naar de huisarts, maar ik wil geen antibiotica meer…..

En zo kabbelt het gezellig verder….. Ik probeer regelmatig naar de sportschool te gaan, maar ben vaak wel zo moe dat een normale dagritme er niet in zit. Verder ben ik op het social media vrij rustig en om heel eerlijk te zijn heb ik er ook vaak geen zin in.

Ach…komt wel een keer weer goed!

Hoe gaat het nu???

Eindelijk zijn de donkere dagen van de winter voorbij en gaan we (hopelijk) naar beter weer en dat is goed voor heel veel mensen die longproblemen hebben. Afgelopen winter ben ik best wel vaak kortademig geweest en lag ik regelmatig beneden op de bank, omdat ik daar meer zittend kan liggen. Maar éénmaal weer liggend in mijn heerlijke waterbed voelt dan weer echt fijn! Afgelopen maand ben ik naar de KNO-arts geweest. De flixonase helpt nu beter en een operatie wordt naar de toekomst geschoven. De vraag is overigens of ik dan wel van de klachten af ben. Afgelopen woensdag moest ik naar de diabetes verpleegkundige en eigenlijk ging alles wel prima. Deze vrouw kijkt iets minder naar de cijfertjes en meer naar hoe jij je voelt en hoe je er uit ziet. De voeten zijn nog steeds wat pijnlijk en iets opgezet (dat merk ik aan de linkervoet, omdat de schoen strakker zit) en gelukkig mag ik na 1 1/2 jaar de insuline gewoon weer in mijn buik spuiten. Toch ga ik weer proberen weer met het sporten te beginnen. Acht weken niets doen merk ik echt wel aan mijn lichaam en ook als ik ga slapen. Over 3 maanden weer terugkomen en dat zal wel ongeveer tegelijk zijn met een controle bij de longarts. Een paar maanden rust….alhoewel rust? Op dit moment heel druk met Anouk mee als een levende USB-stick om samen Vivre/Laat me te spelen en geweldig dat ze met dit lied dit jaar mee mag doen met the Voice of Almelo. Als er een filmpje beschikbaar is, zal ik die uiteraard plaatsen.

Hoe gaat het nu?

De afgelopen 2 weken was ik herstellende van een gekneusde rib (of meer….) en daarvoor had ik Ibuprofen 600 gekregen die ik samen met paracetamol kon gebruiken. Op dit moment bestaat er ook paracetamol als smelttablet met een aardbeiensmaakje, maar dat is echt megazoet, dus niet aan mij besteed. Vanaf maandag gebruikte ik alleen paracetamol en het ging goed tot gisteren. De pijn werd heviger dus alleen paracetamol blijkt dus niet genoeg. En aangezien hoesten mijn grote hobby is wat ik dagelijks meerdere keren doe was het verstandig om dit aan te kaarten bij de huisarts. Dinsdag was ik al bij de huisarts omdat ik ineens een pijnlijke voet. Zo vanuit het niets ineens een continue aanwezige pijn. De huisarts vermoedde dat het misschien een neuroom of neurinoom en dat is een kleine, goedaardige gezwel van het zenuwweefsel die ontstaat op een plaats waar een zenuw beschadigd is. Woensdag kon ik al terecht voor een echo van mijn voet dankzij een fout van de telefoonmiep van de radiologie. Blijkbaar begreep zij dat het om een foto ging en echo maken ze hier alleen maar op maandag. Toch kon ik tussendoor geholpen worden, maar ik moest dan wel meer dan een half uur wachten (wat nog geen kwartier bleek te zijn). Er werd niets gezegd, maar ze keek alleen maar bijna een half uur lang op het scherm en kneep mij meerdere malen nogal pijnlijk in mijn voet.Tja, kan er niets aan doen dat het zo gevoelig is…..na een half uur zei ze dat de radioloog er naar zou kijken en zijn uitslag kon ik over 2 dagen te horen krijgen bij de huisarts. Vanmorgen dus de huisarts gebeld en mijn voet zag er goed uit, maar er was wel vocht in mijn voet geconstateerd. Ik kon vanmiddag nog terecht bij mijn huisarts. Dit keer moest ik mijn beide schoenen en sokken uit moeten trokken en toen zag hij het meteen. Mijn ene voet zag er roder uit (ik had wel door dat het iets opgezwollen was) en dit moet meteen goed behandeld worden. Dus nu een flinke antibioticakuurtje er tegen aan en hopelijk wordt het over een paar dagen minder anders moet ik meteen opnieuw aan de bel trekken………laat ik dit keer de adviezen maar braaf opvolgen!!!

Samenloop voor Hoop

Al een tijdje ben ik een beetje klaar met al die ‘kankerellende’ in de media. Naast ‘Over mijn lijk’, wat ik overigens een geweldig programma vanwege de positiviteit, zijn e4r veel meer programma’s over mensen met een dodelijke ziekte en dus vooral mensen met kanker waarbij het bij de meesten het slecht afloopt. Ondanks dat ik deze mensen niet persoonlijk ken, doet het toch altijd weer pijn als er voor de zoveelste keer weer iemand overlijdt aan kanker. Nu zag ik ergens een bericht staan ‘Ben jij een survivor?’ Eindelijk iets over mensen die kanker wel overleefd hebben en ik heb een verhaal geschreven omdat de de Samenloop voor Hoop dit jaar in Almelo is.

Het verhaal kun je in de onderstaande link lezen:
https://samenloopvoorhoop.nl/alle-samenlopen/overijssel/almelo/blog/